Ég var búin að sjá auglýsingu á Skjá 1 sl. viku og var því ákveðin í því að sjá House í gærkvöldi. En svo steingleymdi ég mér alveg og sá rétt síðustu 15 mínúturnar á plús. Ástæðan fyrir því að ég vildi endilega sjá þennan þátt er einfaldlega sú að sjúklingur House var einhverfur drengur á aldur við Georg.
Það var nú lítið sem kom fram á þessum 15 mínútum sem ég gat tengt við mína reynslu. Ég hef jú reyndar hætt að vinna til að vera heima hjá syni mínum (þegar hann var 2ja ára) en aldrei breytti ég heimili mínu né garði í n.k. endurhæfingarstöð. Drengurinn var mun verr staddur en Georg Þór og líf foreldranna var málað afar svörtum litum... eins og þau hefðu hreinlega ekkert tilhlökkunarefni, bara sorg. Georg færir mér oftar gleði en sorg en stundum finn ég áþreifanlega fyrir ósýnilega veggnum á milli okkar og það nístir hjarta mitt að sjá hvernig þessi veggur hindrar hann í að taka þátt í “eðlilegu lífi”. Í lok þáttarins gengu foreldrarnir álútir út af spítalanum með drenginn sinn á milli sín. En þá tók drengurinn allt í einu hliðarspor og fór til dr. House, horfði í augu hans og rétti honum PSP spilarann sinn. Foreldrarnir brustu í grát og það sama gerði ég. Þetta var eitthvað sem ég gat tengt minni reynslu. Það eru þessir litlu sigrar sem snerta mann mest. Flest það sem aðrir foreldrar virðast telja sjálfsagt.
Gígja frænka mín skammar oft og iðulega þegar ég gauka einhverju smáræði að drengjunum hennar og oft hef ég reynt að útskýra fyrir henni hversu litlar gjafir þetta eru í samanburði við hennar gjafir því þær eru mér ómetanlegar. Alltaf erum við velkomin til hennar þegar við förum norður. Við getum spjallað um allt og ekkert yfir óteljandi kaffibollum og ég veit varla af syni mínum. Sá eldri er ótrúlega þolinmóður og skilningsríkur við Georg. Leyfir honum að koma í herbergið sitt og er alltaf góður við hann. Sá yngri er fyrsti alvöru vinurinn sem ég hef séð son minn eignast. Þeir leika sér saman á jafningja-grundvelli; leika sér með dótið sitt, skoða bækur hvors annars, púsla, teikna, ærslast og kúra saman. Þessar samverustundir eru mér afskaplega dýrmætar og verða seint endurgoldnar.
Það er gæfa mín eiga að þennan dreng en vissulega getur það verið erfitt en það er byrði sem ég ber með glöðu geði... Þó foreldrar mínir hafi lítið af sér að gefa þá nægja vöggugjafir þeirra því frá pabba hef ég breitt bak og frá mömmu styrk ljónsins 
Georg Þór gefur mér mjög mikið af sér og hefur kennt mér svo margt. Hann horfir í augu mín og snertir hjarta mitt. Hann knúsar mig og kyssir daglega og nærir hjarta mitt með því vefja handleggjunum um háls mér.
Ég hélt yrði ekki eldri í gær þegar hann var að reyna að segja mér hvað hann vildi horfa á í sjónvarpinu... DRRRRRRPIL.... mamma – ég vil horfa á DRRRRRPIL. Svo staglaðist hann á DRRRRRRPIL- DRRRRRPIL-DRRRPIL og ég var að verða verulega frústreruð á því að skilja ekki upp né niður... En þegar ég kveikti á perunni þá bókstaflega grét ég af hlátri. Drengurinn er jú karlkyns og sonur föður síns í þokkabót og þolir því afar illa ef mamma hlær af honum svo hann varð virkilega pirraður og endurtók oftar og mun hraðar: DRRRRPIL – DRRRRPIL-DRRRRPIL-DRRRRPIL-DRRRPIL. Með erfiðismunum tókst mér að kveikja á sjónvarpinu og kveikja á Skjá 1 og leyfa barninu að horfa á DR. PHIL.